Α/Σ

Αυτό είναι μια προσπάθεια να μπορέσουμε να γνωριστούμε ξανά.
Εγώ κι εγώ.
Εσύ κι εγώ.
Π……...
Προάγγελος.
Ενα παιδί.
Ένας Άνθρωπος.

Γιατί άνδρας δεν ήθελα να αυτο-ονομαστώ. Γιατί η λέξη άνδρας πήρε πολλές έννοιες στο βάθος του χρόνου και πολλές φορές όχι τιμητικές. Αν είμαι λοιπόν άνδρας, ας το πουν οι οικείοι μου κι όχι εγώ.

Όχι πως έχει και τόση σημασία βέβαια. Ας με αποκαλέσει ο καθένας όπως θέλει. Δεν έχει σημασία το «εγώ» μου αλλά η θέση που πιάνω. Αν την καταλαμβάνω ή αν την καταλαμβάνω από κάποιον άλλον. Σίγουρα δεν την κατέχω.

Καλώς ή κακώς, δε θαρρώ πως είμαι εδώ με την αξία μου.
Πάντοτε Άλλος έσπρωχνε…

Άλλος…
Ο Ένας…
Κι εγώ;

Εγώ, τόσα χρόνια μετά… ο ίδιος! Με τα ίδια θετικά που δεν είναι δικά μου… και ένα σωρό καινούρια αρνητικά που με πονηριά σμίλεψα στο χρόνο μου. Ας είναι… Με βοηθάει να αντιληφθώ ακόμη περισσότερο το πόσο σημαντικό είναι αυτό το «ο μόνος αναμάρτητος» που δικαίως και νομίμως αποδίδουμε στον Κύριο που θέλω να αποκαλώ και Κύριό μου…

Τόσα χρόνια, τόσα ψευδώνυμα, ο στόχος δεν άλλαξε...

Προάγγελος…
Προάγγελος Ζωής ή Προάγγελος Θανάτου.
Όπως ένας άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει ή να καταστρέψει, έτσι και το ψευδώνυμο που διάλεξα θα μπορούσε να ταυτιστεί με τον καθένα εκεί έξω.

Ένα παιδί / Ένας άνθρωπος….
Το μέσα προσπαθεί να παραμείνει παιδί. Γιατί μόνο όποιος μοιάσει με τα παιδιά θα κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών. Όσο για τον άνθρωπο, είπαμε. Όχι άνδρας… μα και ταυτόχρονα επίσης κάτι που θα μπορούσε να ταυτιστεί με τον καθένα εκεί έξω.

Κι αν… αν, λέω αν… αν άλλαζα πάλι ψευδώνυμο; Δε θα αλλάξω… αλλά αν; Στα ίδια πλαίσια… Πάλι κάτι που θα μπορούσε να ταυτιστεί με τον καθένα εκεί έξω. Α/Σ. Άγνωστος Στρατιώτης.

Άγνωστος… γιατί ο πολύς κόσμος δε χρειάζεται να γνωρίζει τις νίκες αλλά μόνο τους αγώνες και να εμπνέεται από αυτούς…

Όσο για το Στρατιώτης… Σίγουρα δεν είμαι στρατιώτης απ’ τη μέρα την πρώτη… μα με μια Μάνα Υπέρμαχο Στρατηγό, τίτλο δίκαιο και άξιο που Της πρέπει… μόνο Στρατιώτης Χριστού αξίζει να είμαι! Ή μάλλον, να προσπαθώ να είμαι… Είπαμε, αγώνας… Κι ας γίνει το θέλημά Του στη ζωή μου. Στη ζωή μας… Ιδού εγώ… Γιατί εδώ ταιριάζει το «εγώ», ως προσωπική αντωνυμία βέβαια και όχι ως χώρος που καταλαμβάνει το χώρο κάποιου άλλου.

Κι αν η ζωή έχει στενοχώριες, ας ευλογηθούμε κι εμείς, όπως η Παναγιά μας, έτσι κι εμείς να κλαίμε και ας πονάμε κάποιες φορές… για την αγάπη του Κυρίου!

Χριστός Ανέστη, χαρά μου!